شعر له موزونو او منظومو کلماتو څخه جوړ کلام وي، چي د ټولني واقعیتونو او د شاعراحساساتو ته انعکاس ورکوي. او همدغه موزونیت دی چي شعر له نثر څخه بېلوي او کلمات یې په غوږونو کي شرنګی...
پیر محمد کاروان پهٔ ۱۳۳۸ه ش کې وزېږېد. د خوست پهٔ نریزه کې یې یو غرنی کلی د خاپوړو وطن و. چې لږ را غټکی شو، او خبرې یې زده کړې. پلار یې مرحوم ( نور محمد) بغدادي سیپاره ور ته واخیسته، لهٔ خچنې ګوتې یې ونیو، د کلي څو سوه کلن چنار سیوري ته...
مطیع الله تراب د زړه په رنځ اخته شوی و او ډاکټران وایي چې دغسې ناروغانو ته ستړیا ښه نه وي؛ خو هغه دومره ستړی و چې په جهر یې نارې وهلې: " ستړی د خپل ژوندون له باره، بلها ستړی یمه" هغه ته خپله ګناه خروار ښکاریده(*) او همدې درانده بار...
ډاکټر د ناروغ په کتلو بوخت و. د معایناتو پرچې یې په دقت له نظره تېرولې. زامن یې راټول وو. هر یوه په نوبت ویل: ډاکټر صیب! چې د پلار مو زموږ په سر ښه کیږي، ترې ځار. موږ سره يې ډيرې سختۍ ګاللي. د دې خبرو په اوریدو به ناروغ موس...
اسطورې لرغونې افسانوي کیسې دي، چې بشریت د خپل خلقت سره سمې رامنځته کړې دي، اسطورو ته په یوناني ژبه کې (میت) وایي او ډیری یې په یونان او اوسني هند کې رامنځته شوې دي. د اسطورې علمي څېړنې ته میتولوژي وایي. په پښتو معاصره شاعرۍ کې تر بل هر وخ...
یو خدمتګار، یو صدراعظم څه شپې او څه ورځې وې: - دا پورې غونډۍ ګورې؟ - هو. - دا د اوښ غونډۍ ده، په دې غونډۍ به موږ په ګډه سبق وایه، کتابونه به مو مخ ته غوړولي پراته وو، سرونه به مو سره جنګېدل، ما به هغه ته او هغه به ما ته خپله مطالعه ویلې.&...
د پښتو په معاصره شاعرۍ کې تر ټولو خوږه او د ټولنې د هرې طبقې پر ذوق برابره شاعري. درویش درانی که چا لږ ډیر هم لوستی وي حتما به د درویش د شاعرۍ له عظمته انکار ونه شې کړی، اود درویش پر زړه وړونکي شاعرۍ به یې زړه بایللی وي .ځک...
استاد اسدالله غضنفر "د یو تېر اور اېرې" په سریزه کې لیکي: "موږ طبعاً نه د نوح نبي په اندازه عمر کولای شو چې د پېړیو فرصت ولرو او نه د زلیخا بي بي غوندې له سره ځوانېږو چې په کچ کړې لاره یو ځل بیا ورشو؛ خو تېر عمر ته د ستنېدو ارزومن یو او دا هم غواړو چ...
د خوشحال بابا ډیری شاعري، هغه که د رزم ده او که د بزم، ښایسته ده. شاید دا ښایست یې ګڼ لاملونه ولري. د بیلګې په توګه: یو لامل یې ممکن دا وي چې هغه په بې باکانه ډول خپل خیالات، تجربې او مشاهدات بیانول. د نورو مضامین یې نه تکرارول؛ نو طبیعي ده چې...
د شعر انډول دا نه دی، چې کلمات او مانا دې هېڅ تړاو سره و نه لري؛ بلکې دا دی چې کلمات، باید مانا ته محتاج کړو، ځکه د شعر باطني خصلت همدې ته اړتیا لري او دا هغه شی دی چې مضمون لطیف کوي. د مسرو ترمنځه همدغه تسلسل او انډول، ابهام نه پید...